Η Υπερεξουσία της Ανηθικότητας
Πέθανε μια δασκάλα. Η Σοφία. Και μέσα σε λίγες ώρες η είδηση άρχισε να βυθίζεται στο γνώριμο τέλμα της επικαιρότητας: λίγες δηλώσεις, λίγες εκφράσεις θλίψης, λίγη πρόσκαιρη αγανάκτηση. Έπειτα σιωπή. Αλλά η σιωπή αυτή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή συνενοχής. Γιατί πίσω από αυτόν τον θάνατο δεν βρίσκεται μόνο μια βιολογική κατάρρευση. Βρίσκεται μια ηθική κόπωση, ένα αόρατο βάρος που κουβαλούν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι μέσα στο ελληνικό σχολείο. Τα τελευταία χρόνια διαμορφώθηκε αθόρυβα ένα περιβάλλον όπου οι στοιχειώδεις ισορροπίες της παιδείας ανετράπησαν. Εκεί όπου κάποτε υπήρχε μια σιωπηρή συμφωνία ανάμεσα σε σχολείο, οικογένεια και κοινωνία, σήμερα απλώνεται ένα πεδίο καχυποψίας, επιθετικότητας και θεσμικής αμηχανίας. Το ελληνικό σχολείο σήμερα διοικείται από έναν αόρατο νόμο: τον νόμο της απάθειας και της δειλίας Διευθυντές που "νίπτουν τας χείρας" τους. Υπουργεία που δεν προστατεύουν, αλλά τιμωρούν. Θεσμοί σε αμηχανία, που δεν παρεμβαίνουν. Ο δάσκαλος στέκεται μόνος....